Zoals vaste bezoekers de afgelopen weken hebben mogen ontdekken, lag deze weblog plat. Op geen enkele manier mijn schuld: achter de schermen vond een migratie plaats (zie ook het ontbrekende streepje bij weblog nu), alleen die verliep allesbehalve soepel. Hoewel ik zeker respect heb voor de mensen die héél veel tijd hebben gestoken in het oplappen van de problemen vond ik het wel welletjes. Aan de ene kant vind ik het jammer om een blog op te geven waar ik jarenlang vanalles heb gedumpt, maar aan de andere kant was de behoefte om gewoon te bloggen te groot en verloor ik, vooral door gebrekkige communicatie, het vertrouwen in weblog.

Inmiddels ben ik alweer een tijdje hier actief. Ik hoop jullie daar dan ook snel te treffen!
Ik ga mijn best doen om eerdere berichten van hier te verhuizen naar mijn nieuwe stek, maar hier zullen verder geen nieuwe berichten meer verschijnen.

Tot ziens!

Muziek:
But it's been no bed of roses
No pleasure cruise
We are the champions – Queen

Bijna exact drie jaar geleden begon ik aan mijn huidige masteropleiding. Long story short: het was zeker niet mijn eerste keus, maar het was wel een master waarvan ik dacht dat ik hem leuk zou vinden. Het tegendeel bleek waar.
Het eerste jaar ging nog wel. Ik vond de stof leuk, er zat veel variatie in en ik had wat leuke contacten waar ik mee optrok. Het tweede jaar bleek lastiger. Ik moest zelf een afstudeeronderzoek uitvoeren en doordat ik geen werkplek op de universiteit kon krijgen moest ik thuiswerken. Die mogelijkheid benutte ik door me in te schrijven voor een tweede studie, met als één van de argumenten "als ik dan toch niet op de uni hoef te zijn kan ik net zo goed mijn tijd besteden op een manier die ik leuk vind". Het contact met mijn studiegenoten verwaterde grotendeels en het doen van onderzoek bleek niet zo rooskleurig als ik had verwacht. Mede doordat mijn onderzoek samenhangt met etniciteit liep ik vaak tegen muren aan.
Gaandeweg verloor ik mijn belangstelling: ik vond geen uitdagingen in mijn werkzaamheden en ik ging me meer en meer toeleggen op mijn tweede studie. Het jaar waarin ik mijn onderzoek af zou ronden werd verlengd met een paar weken. Weken die uiteindelijk maanden werden. Deels door mijn eigen toedoen en een portie pure pech, maar ook zeker door bureaucratisch geneuzel vanuit de universiteit.

Met name het afgelopen jaar heb ik meerdere malen overwogen om er de brui aan te geven. Zeker na het overlijden van mijn opa had ik er echt helemaal geen zin meer in. Ik vond hetgeen ik moest doen afschuwelijk en saai, maar ik had mijn data al verzameld. Het enige dat nog moest gebeuren was het schrijven van mijn scriptie, wat ook allesbehalve soepel verliep. Nadat ik de laatste punt gezet had was ik er letterlijk en figuurlijk helemaal klaar mee.

Vandaag heb ik het proces van afstuderen geëvalueerd met mijn supervisor. Hij was in alle opzichten heel positief, waardoor ik ein-de-lijk kan zeggen:

IK BEN OFFICIEEL 
A F G E S T U D E E R D

Geen vreugdedansjes, geen trots, vooral opluchting. Opluchting dat ik me er met mijn doorzettingsvermogen tóch doorheen heb weten te slaan en er nu eindelijk van af ben…
De keuze voor onderstaand nummer zal ik dan ook niet uit hoeven leggen, vermoed ik… 

Maandag is omgedoopt tot muziekdag. Lang niet iedere maandag verschijnt er hier een clipje omdat ik het soms nog wel eens vergeet, maar ik doe mijn best om hier ook muzikaal vermaak te plaatsen.
Vandaag echter niet. Niet omdat ik het vergeten ben (anders zou ik dit ook niet typen, slimpie), maar omdat ik morgen groot nieuws bekend kan maken waar bepaalde muziek meer op zijn plaats bij is.

Ik maak deel uit van wat men met een gerust hart de navigatiegeneratie kan noemen. Een plattegrond lezen en zelf een route uitstippelen is er voor velen niet meer bij. Tegenwoordig zijn er navigatiesystemen voor in de auto waarbij je zelfs uit kunt kiezen welke beroemdheid je de weg wijst en helemáál hip is het navigeren met behulp van je mobiele telefoon. 

Het is allemaal niet zo aan mij besteed. In de auto van mijn ouders zit ook een navigatiesysteem, waardoor een of andere vage muts me vertelt waar ik heen moet. Helaas heb ik enigszins een communicatieprobleem met de beste dame, want ik rijd geregeld verkeerd. Wanneer er drie straatjes na elkaar zijn aan mijn rechterhand en zij alleen zegt 'sla na 150 meter rechtsaf' pak ik 9 van de 10 keer de verkeerde straat. Wanneer de verkeerssituatie is veranderd wil het nog wel eens voorkomen dat ze me af wil laten slaan op plaatsen waar geen afrit of straat is, waardoor ik in een kanaal of tegen een brug zou rijden. Wanneer ik verkeerd rijd, krijg ik de indruk dat de dame aan de andere kant van het navigatiesysteem zo ongeveer een hartaanval krijgt. En ja, soms, wanneer ik de weg zelf weet, rijd ik wel eens expres anders dan dat mijn meesteres me opdraagt. Gewoon. Omdat het kan.

Mijn eigen vroemvroem is niet voorzien van een navigatiesysteem en dus was ik genoodzaakt om afgelopen week, toen ik naar Barneveld vertrok om daar luchtballonnen te aanschouwen, gebruik te maken van een ouderwetse routebeschrijving. Door de communicatieproblemen met de navigatiemevrouw uit de auto van mijn ouders heb ik eigenlijk altijd een routebeschrijving bij als ik ver van huis moet naar een plaats waar ik de weg niet ken, dus vol goede moed vertrok ik naar Barneveld.
Volgens de routeplanner zou ik binnen 39 minuten op de plaats van bestemming kunnen zijn. Het werden er alleen dik 80… De routeplanner stuurde mij ergens binnendoor, waar de weg opengebroken was maar waar geen omleiding stond aangegeven. Dat was dus mooi balen, zeker als je twee passagiers in je auto hebt zitten die voor flink wat afleiding zorgen. Ik ben gelukkig gezegend met enige topografische kennis en gevoel voor richting, waardoor ik uiteindelijk wel op mijn gewenste eindpunt ben uitgekomen, maar met weemoed dacht ik terug aan de stem van de navigatiemevrouw. Als back-up was het toch wel heel fijn geweest. 

Morgen moet ik naar Oosterbeek. Nog zo'n uithoek van de wereld waar ik nog nooit geweest ben.
Ik denk dat ik voor de zekerheid toch maar eens uit ga zoeken hoe ik een of andere vorm van navigatie op mijn telefoon kan krijgen. 

Omdat de afbeelding niet zo duidelijk is:
It's easier to fake a smile
Than to explain why you're sad 

De Smurfen zijn tegenwoordig weer helemaal hip. Herhalingen van de tekenfilmafleveringen worden weer wat prominenter uitgezonden, een eerste film draait in de bios en een tweede film is zelfs in de maak. Op Youtube stikt het van de smurfenuitvoeringen van bekende nummers. Want ja, ook Smurfen maken muziek.

Als kind was ik helemaal weg van de liedjes van de Smurfen. Eerst nog met Irene Moors, later ook zonder haar. Diverse cd's heb ik liggen en ik moet eerlijk toegeven dat ik ze soms nog wel eens afluister. Jeugdsentiment. 
Inmiddels zijn er best veel liedjes op Youtube te vinden die ik best aardig vind. Toch heb ik gekozen voor een klassieker vandaag, een nummer dat niet veel mensen zullen kennen.
Op de basisschool hadden we eens in de zoveel tijd een vrijdagmiddag waarop allerlei opvoeringen door leerlingen gehouden. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is wel eens gedaan. Per klas werd één act gekozen omdat de middag anders te lang zou duren, waardoor er ook nog eens sprake was van heftige concurrentie binnen de klassen. 
Daar waar ik er nu een enorme schijthekel aan heb om in de spotlights te staan, was ik op de basisschool altijd bezig om iets leuks in elkaar te draaien voor deze showmiddagen. In heel veel gevallen was ik degene die de kar trok om er iets van te maken. Zo hebben we ooit, op mijn initiatief, 'Met z'n allen' van de Smurfen geplaybackt. Toen al zag ik de hele positieve boodschap van het nummer in. Jammer genoeg kan ik me alleen niet meer herinneren of ik nou Brilsmurf of Klungelsmurf was. Ze passen ook ergens allebei wel bij mij: Het onhandige van Klungel, het (soms tot het irritante toe) betweterige van Brilsmurf (ik prijs mezelf gelukkig dat ik nooit net als Brilsmurf weggesmeten ben). 

Helaas kan ik geen versie op Youtube vinden met leuke, bewegende beelden, dus het clipje stelt geen drol voor. Mijn suggestie: snel op play drukken en de rest van deze pagina lezen.